Het probleem met de ‘hack’ cultuur

life hackNu ik veel op blogsites rondhang op zoek naar interessante input voor mijn eigen blog, valt me pas op hoeveel er geschreven wordt over persoonlijke effectiviteit. Nou was ik natuurlijk al bekend met het genre, omdat ik op stations graag rondhang in het zelfhulphoekje van de AKO. Maar online is er duidelijk verschil tussen de longreads van ‘thought leaders’ en de vele blog posts waarmee je jezelf zo snel mogelijk naar een lang en gelukkig leven kunt ‘hacken’. Een willekeurige greep uit deze lifehacks bevat bijvoorbeeld:

Terug naar de basis

Op zich is hier niks mis mee, als de lezer zich maar realiseert dat er niet zoiets bestaat als een quick fix. Dat is ook het punt van Brad Stulberg in zijn artikel ‘The problem with the ‘hack’ culture’ op The Science of Running. Alle hacks hebben dezelfde boodschap: als jij maar XYZ doet, dan zal je lichaam, geest, of je hele leven positief veranderen. Het probleem is echter dat we gezond verstand en eeuwenoude wijsheid aan de kant schuiven, om in plaats daarvan achter snelle oplossingen aan te lopen. Stulberg schrijft dat het niet langer om de reis gaat, maar om het zo snel mogelijk en met zo min mogelijk moeite op de plek van bestemming komen. We zoeken de oplossing voor gebrek aan succes, motivatie of geluk in details. We willen een wondermiddel, terwijl we in werkelijkheid moeten uitzoomen om eerst de basis op orde te krijgen. Pas daarna hoeven we ons druk te maken over die laatste 2 procent. Stulbergs advies is dan ook: terug naar de basis. Daag jezelf uit te groeien, rust uit en herstel, zoek betekenis in de dingen die je doet, stel jezelf in op presteren en realiseer je dat het om de reis gaat en niet de bestemming.

De kracht van betekenis

de kracht van betekenisIk kan me helemaal vinden in deze gedachtegang en maakte onbewust de link met het interview met Emily Esfahani Smith in de Volkskrant (Sir Edmund, 24 juni 2017). Zij schreef het boek ‘De kracht van betekenis’ (nog niet gelezen), waarin ze schrijft over hedonistisch en eudaimonisch geluk (zie ook ‘een beter soort geluk’). In de Westerse samenleving streven we vaak het hedonistisch geluk na, dat draait om het ‘ik’: wat moet ik doen om me lekker te voelen (welke hacks kan ik toepassen)? Het eudaimonisch geluk draait juist om een betekenisvol leven: niet het resultaat maar de weg er naartoe . Opvallend is dat in landen als Togo en Niger, waar het leven hard is en de welvaart laag, meer betekenis wordt ervaren.

Millenials

Misschien is de hack-cultuur vooral iets van millenials. Deze generatie is opgevoed met de boodschap dat ze hun droom moeten volgen en dat ze speciaal zijn. Ze hebben vaak hoge verwachtingen van het leven en vinden dat ze recht hebben op geluk. Het is niet voor niks dat millenials als Esfahani Smith en bijvoorbeeld Mark Manson schrijven over de problemen die dit oplevert. Esfahani Smith wijt de obsessie met geluk deels aan de positieve psychologie. Iets wat schrijver Svend Brinkmann ook deed in zijn boek ‘Standvastig’. Dat komt deze laatste op een slechte recensie te staan van een andere millenial, die schrijft “Man man man, ik kan het niet méér oneens zijn met dit boek. De levensstijl die Brinkman romantiseert is het tegenovergestelde van het leven dat ik probeer te leiden.” Ach ja, Brinkmann en ik behoren tot de generatie X, die praktisch, relativerend en no-nonsense is. Dat zal er vast mee te maken hebben.

life hackOverigens zitten er tussen al die hacks ook hele nuttige huis-tuin-en-keukentrucjes die je leven daadwerkelijk makkelijker kunnen maken. Hoewel, ik heb net uitgevonden dat het insmeren van mijn zonnebril met tandpasta niet helpt om de krassen eruit te krijgen. Hij ruikt overigens wel heerlijk naar mint. En dat is misschien ook wel het punt met lifehacks:
je leven ruikt naar mint, maar de krassen blijven.

Site Footer

Sliding Sidebar

Social Profiles

Contact

E-mail
melanie@melanielemmen.com