Bewust onbekwaam

Fietsen2 jaar geleden zat ik voor het eerst op een racefiets. Dat moment had ik lang voor me uitgeschoven. Marc, een fanatiek fietser, probeerde me al langer te overtuigen, maar er waren altijd redenen om er niet aan te beginnen. Ik fiets al mijn hele leven, maar zelfs opgroeiend in Zuid-Limburg bedwong ik de heuvels met een stadsfiets met drie versnellingen. Niks mis met de benen, wel met het lef. Die dunne bandjes, dat onhandige stuur en schoenen die vastzitten aan de pedalen, het leek me he-le-maal niks. Tot de Tour door Gouda kwam en ik de renners van Lotto-Jumbo met die coole Bianchi-fietsen zag. Als iets me zou kunnen overtuigen, dan was het wel zo’n groenblauwe Italiaanse beauty. Marc zag zijn kans schoon en ging op zoek. We kwamen uit bij een degelijke Decathlon racefiets, minder mooi en minder duur, maar daarom ook geen schuldgevoel als hij zou verstoffen in de kelder.

Ingewikkeld

Het begin was niet makkelijk. Ik vond schakelen ingewikkeld, dus fietste ik een hele rit in dezelfde versnelling. Ik durfde het stuur niet los te laten, dus ik kon niks drinken. En dan had ik nog niet eens klikpedalen. Nadat ik die erop had laten zetten moest ik eerst om de hoek bij de fietsenwinkel oefenen met losklikken. Gelukkig word ik door oefening steeds handiger. Toch zijn er nog steeds dingen die ik niet kan. Staand op de pedalen een berg op bijvoorbeeld. Een energiebar uit mijn achterzak vissen en al fietsend opeten. Met losse handen fietsen. Deze week ben ik voor het eerst met de handen onderin de beugels een berg af gegaan. Doodeng. Hardlopen vind ik zoveel makkelijker. Het is overzichtelijk en ik weet wat ik ongeveer kan verwachten. Maar met fietsen is elk rondje spannend, omdat ik het niet goed kan overzien. Dan gaan er allemaal ongewenste mentale processen lopen. Pas vandaag, na vier keer min of meer hetzelfde rondje, voelde ik me op mijn gemak. De keren daarvoor ging bijna al mijn energie op aan denken. Aan het gevaarlijke verkeer, aan het slechte wegdek, aan de berg die al meteen aan het begin van het rondje beklommen moest worden, aan het beheersen van de snelheid bij de afdaling.

Bewust onbekwaam

FietsenDoor het fietsen leer ik dingen, die bij het hardlopen vanzelfsprekend zijn. Over hardlopen hoef ik niet na te denken. Als het niet goed gaat weet ik waar het aan ligt, als het goed gaat ook. Ik hoef mezelf niet te vergelijken met anderen en weet wat ik ongeveer kan. Dat is overigens ook niet vanzelf gegaan. Ik ben jaren bang geweest laatste te worden bij loopevenementen. Ik heb nog steeds de neiging net iets mooier en sneller te lopen als ik andere lopers tegenkom. Met fietsen ben ik de hele tijd bezig met vergelijken: hoe anderen het doen, wat ik van mezelf verwacht, hoe snel ik progressie maak. Ik ben onderweg van bewust onbekwaam naar bewust bekwaam en ben me er daarom pijnlijk van bewust wat ik nog niet kan. Wat ik wel kan vind ik daarentegen nog niet zo heel erg bijzonder. Mijn leerproces is wat dat betreft net als klimmen: soms moet ik even richting dal kijken hoeveel ik al geklommen heb, in plaats van omhoog kijken hoeveel ik nog te gaan heb.

 

Site Footer

Sliding Sidebar

Social Profiles

Contact

E-mail
melanie@melanielemmen.com